Þorgeir...
...telur sig hafa sigrað í mikilli ritdeilu. Veit ekki hvort ég ætti að leyfa honum að lifa í tálsýninni eða svara eymdarlegu væli hans um það að trúmál séu pólítík á einn eða annan hátt. Vil bara benda á það að hlutverk prestsins er að koma siðaboðskap biblíunnar til skila til sóknarbarna sinna. Ekki gat ég nú séð að skammarræða hans hefði nokkra þýðingu fyrir sóknarbörn hans heldur var hún einungis árás á ákvarðanir erlendra ráðamanna. Ráðamanna sem mér finnst ólíklegt að boðskapur prestins reiða nái nokkurn tíma til. Reyndar beindi hann orðum sínum einnig til íslenskra ráðamanna sem fæstir teljast til hans sóknar og ég geri ekki ráð fyrir að þeir hafi nokkurn áhuga á orðum hans. Reyndar fannst mér verst að prestgreyið skildi predika með svona mikilli dómhörku og heift sem sæmir hvorki presti né reyndar nokkrum manni sem trúir á Jesú Krist (ég skal vera fyrstur að viðurkenna að þetta kemur úr hörðustu átt).

Ég mun hins vegar aldrei fallast á þá fáránlegu alhæfingu Þorgeirs að trú sé tengd stjórnmálum en hún gæti hins vegar verið á jaðri svokallaðrar pólítíkur sem er miklu víðara hugtak, a.m.k. í enskri merkingu. Kristinn trú snýst miklu frekar um ákveðin mannleg gildi og það má heimfæra þau á hvaða stefnu sem er eins og krossferðir vestrænna morðingja og spænski rannsóknarrétturinn sönnuðu margsinnis.

Það er því aðeins spurning um sjónarhorn hvernig þú lítur á hlutina. Hvernig heldur þú til dæmis að menn að nafni Thomas Jefferson, George Washington, Ingólfur Arnarson, Spartakus og Jesús Kristur svo einhverjir séu nefndir hafi komið “prestum” samtíma síns fyrir sjónir? Jefferson, Washington, Spartakus og Jesús voru ekkert annað en uppreisnarleiðtogar ef þú lítur á það frá sjónarhorni ráðamanna í þeim löndum sem þeir bjuggu. Ingólfur var ekkert annað en ótýndur glæpamaður frá Noregi sem flúði land ef ég man söguna mína rétt (þú leiðréttir mig annars bara). Sagan dæmir menn og þeir sem ég nefni hér að ofan voru heppnir að því leyti að þeir voru sigurvegarar (sumir í veraldlegum skilningi, aðrir því miður aðeins í siðferðilegum) og sagan var skrifuð af samherjum þeirra. Hve margir heldur þú að hafi farið af stað með jafngöfug og falleg markmið og þessir menn en endað í gálganum vegna þess að þeir áttu ekki nógu miklu gengi að fagna. (og já Jesús Kristur var sigurvegari þrátt fyrir að hann hafi lent á krossinum)

Staðreyndin er sú að prestar eru eins og þú segir siðapostular en boðskapur þeirra ætti að miðast við þarfir söfnuðar þeirra. Af nógu er að taka sem stendur huga safnaðarbarna prestsins ágæta miklu nær en athafnir ráðamanna erlendra ríkja. Mín skoðun er sú að prestar megi tala almennt um boðskap Guðs en að ráðast með beinum hætti á ákveðnar ákvarðanir eða athafnir stjórnvalda er bara ekki í þeirra verkahring, til þess höfum við stjórnarandstöðuna. Það vill bara svo til að hún er full af aumingjum sem geta ekki komið fyrir sig orði svo maður skilur svo sem að prestgreyið verði svolítið pirrað og missi stjórn á skapi sínu.

Gaman þætti mér að sjá viðbrögð þín ef presturinn hefði verið á gagnstæðri skoðun við þínar. Ekki er ég viss um að þú hefðir stutt tjáningarfrelsi hans þá.

Það má vissulega færa sterk rök fyrir því að allir eigi rétt á sinni skoðun en það er hins vegar ekki alltaf viðeigandi að misnota aðstöðu sína til að koma henni á framfæri.

Og að lokum Þorgeir litli. Þú veist greinilega ekki nokkurn skapaðan hlut um hlutverk lækna því 90% af vinnu okkar er einmitt að fá fólk til að breyta rétt. Sennilega er það ríkari þáttur í okkar vinnu en presta. Mjög oft er það einmitt að koma fólki í skilning um afleiðingar gerða sinna – ekki svo ólíkt prestinum góða er það? Skurðaðgerðir og lyf eru bara hækjur sem við notum til að hjálpa fólki að ná markmiðum sínum. Þú opinberaðir grátlega vanþekkingu þína á læknisfræði með þessari kjánalegu samlíkingu við kjötiðnaðarmann sem var móðgandi fyrir kjötiðnaðarmenn ekki síður en lækna. Það er svona álíka og ég líkti sagnfræðingum við mennina sem skrifa símaskrána.
Voltaire hafði ólíkt meiri skilning á þessu hlutverki enda líklega töluvert greindari en við báðir. Hann sagði:

The art of medicine consists in amusing the patient while nature cures the disease.
Voltaire

Læt það vera lokaorðin í þessari umræðu enda voru rök þín fremur persónulegar árásir á áhuga mínum á ýmsu sem þú fyrirlítur heldur en raunverulegar rökfærslur. Ég gæti svo sem lagst jafnlágt og gert grín að líkamsræktaráhuga þínum og öðrum áhugamálum, jafnvel kvikmyndasmekknum en kýs að gera það ekki og vænti sömu virðingar frá þér.