Nú getur maður andað léttar!

Það hefði verið hrikalegt að horfa á eftir Meistaradeildardollunni á Merseyside í annað skipti á tveimur árum. Óbærilegt dramb poolaranna hefði ekki ráðið við slíkt. Ensku fjölmiðlarnir væla yfir fyrra markinu hjá Inzaghi í gær og segja að dæma hefði markið af vegna hendi. Þvílík endaleysa. Eins og sjá má hér var þetta náttúrlega engin hendi og þó boltinn hefði hrokkið af hendinni á Pippo (sem hann gerði ekki) þá hefði markið samt verið löglegt því hann beitir höndinni ekki í boltann heldur neglir Pirlo boltanum einfaldlega í Pippo og inn. Mér fannst sigurinn fullkomlega verðskuldaður því þótt Liverpool hafi pressað vel á löngum köflum sérstaklega í fyrri hálfleik þá sköpuðu þeir sér ekki nógu hættuleg færi. Liverpool heldur áfram að spila sinn ömurlega varnarbolta og ég verð að vera sammála þeim sem segja að fótboltinn sigraði. Milan er með miklu skemmtilegri sóknarbolta og það er ákveðinn áfellisdómur yfir ensku liði að það spili leiðinlegri fótbolta en eitt fremsta lið Ítalíu.

Þingvallastjórn

Þá er ljóst hvernig ríkisstjórn næstu fjögurra ára verður skipuð:

Fyrir Sjálfstæðisflokkinn:
Geir Haarde forsætisráðherra
Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir menntamálaráðherra
Árni M. Mathiesen fjármálaráðherra
Björn Bjarnason dóms- og kirkjumálaráðherra
Einar K. Guðfinnsson sjávarútvegs- og landbúnaðarráðherra
Guðlaugur Þór Þórðarson heilbrigðisráðherra

Fyrir Samfylkinguna:
Ingibjörg Sólrún Gísladóttir utanríkisráðherra
Össur Skarphéðinsson iðnaðarráðherra
Jóhanna Sigurðardóttir velferðarráðherra (gamla félagsmálaráðuneytið)
Kristján Möller samgönguráðherra
Þórunn Sveinbjarnardóttir umhverfisráðherra
Björgvin G. Sigurðsson viðskiptaráðherra

Þetta er í stórum dráttum sterk ríkisstjórn. Það sem vekur fyrst og fremst upp spurningar er rýr hlutur kvenna í ráðherraliði Sjálfsstæðisflokksins en einnig er athygli vert að Ágúst Ólafur Ágústsson varaformaður Samfylkingarinnar fær ekki ráðuneyti. Ég hefði viljað sjá Ágúst í viðskiptaráðuneytinu í stað Björgvins G. Sigurðssonar og ég hefði viljað sjá Bjarna Ben og Guðfinnu Bjarna eða Arnbjörgu Sveins í stað Einars K. og Guðlaugs Þórs. En ég geri ráð fyrir því að töluverðar breytingar verði á ráðherraliði flokksins á kjörtímabilinu að því leyti að Björn Bjarna hættir örugglega og ég vona að Einar K. verði líka látinn víkja. Það verður hins vegar að líta til þess að konur stóðu sig ekki vel í prófkjörum fyrir nýliðnar kosningar þrátt fyrir að prófkjör fyrir borgarstjórnarkosningarnar hafi sýnt að konur geta vel staðið sig vel í prófkjörum. Ég hef í sl. tveimur prófkjörum lagt mig fram um að veita ungu fólki og konum brautargengi en svo virðist sem aðrir Sjálfstæðismenn geri ekki slíkt hið sama. Þangað til það verður held ég að konur verði að sætta sig skarðan hlut í ríkisstjórn. Að því sögðu held ég að eðlilegt hefði verið að a.m.k. tvær konur hefðu fengið ráðherraembætti í ljósi þess að u.þ.b. 30% þingmanna flokksins eru konur. Ég hlakka eins og aðrir landsmenn til að sjá málefnasamninginn á morgunn.

Fram 0 - 2 Víkingur

Mínir menn lögðu Framara í Laugardalnum í gær og eru taplausir og ekki búnir að fá á sig mark í fyrstu tveimur umferðunum. Ágætis árangur það og gott að leggja sitt að mörkum svo Fram fari aftur þangað sem þeir eiga heima sem er í neðri deildunum. Vonandi lukkast líka þetta árið að senda KR, Val eða Fylki niður svo mínir menn fái þann stall sem þeim ber - að vera eina Reykjavíkurliðið í efstu deild.

Owen Hargreaves til United

Ég get ekki sagt annað en: "Mikið fucking var!" Það hafa verið fréttir nær vikulega í allan vetur um að hann sé mögulega á leiðinni en það hefur aldrei orðið að veruleika. Núna er þetta vonandi komið og ég get hlakkað til að sjá Carrick og Hargreaves saman á miðjunni. Ég á svo von á því að Ferguson kaupi einn framherja og sennilega einn hægri bakvörð líka. Nóg er af vinstri bakvörðunum og miðverðirnir orðnir fjórir nokkuð góðir eftir að Gerard Pique kemur úr láninu. Nýjustu fréttirnar sem ég sá voru þær að hann væri líka á höttunum eftir Craig Gordon markverði Hearts og skoska unglingalandsliðsins en ég vil persónulega sjá Ben Foster og Tomasz Kuszczak sem framtíðarmarkmenn liðsins og Van der Sar vil ég sjá sem markmannsþjálfara minna manna. Óskalisti minn fyrir sumarið er svona:

Dani Alves,
Owen Hargreaves og
Carlos Tevez eða
Fernando Torres

Ég held að það sé nóg að kaupa einn hægri bakvörð, miðjumann og einn eða tvo framherja. Solskjær er sennilega búinn, Smith sennilega orðinn meiðslakarl til loka ferilsins eins og Solskjær, Rossi enn ekki búinn að sanna sig og Saha verður seldur. Berbatov gæti verið ágætur kostur en ég held að hann passi ekki sérlega vel inn í þetta United lið.

Mesti bullukollurinn á Moggablogginu?

Hef notað dauðann tíma á vöktunum upp á síðkastið í að grafa upp skemmtilega bloggara. Bloggarar geta verið skemmtilegir af ýmsum orsökum - sumir eru einfaldlega fyndnir, aðrir hlægilegir, enn aðrir skrýtnir og svo eru auðvitað þeir sem eru klárir og skrifa áhugaverða pistla. Þessi held ég að sé mesti rugludallur sem ég hef rekist á. Hann er í persónulegri krossferð gegn Birni Bjarnasyni og er svo sem ekki einn um það en hann er með alls kyns samsæriskenningar um minnstu smáfréttir og einhvern veginn leiðir það allt saman aftur til Björns Bjarnasonar. Hann hefur greinilega takmarkalausa trú á illsku Björns og afskiptasemi. Hvað sem því líður er alltaf gaman að lesa skrif fólks sem hefur ímyndunarafl í aðra eins stórkostlega endaleysu. Mæli með því að þið bookmarkið hann.

Helvítis Drogba

Ég þoli ekki Didier Drogba. Ef einhver vill komast að af hverju það er má hann vinsamlegast hafa samband við mig í síma 5812345.

Ríkisstjórnarmyndun

Gunni kemur með skemmtilega athugasemd við síðustu pólítísku færslu og ég held ég verði að taka undir með honum. Ágúst Ólafur er að sjálfsögðu ekki með nóga reynslu til að gegna embætti fjármálaráðherra. Ég er farinn að gæla við að hann verði heilbrigðisráðherra en ég hef heyrt því fleygt að Sjálfstæðismenn hafi augastað á því ráðuneyti. Staðreyndin er sú að það þarf einhvern nagla í heilbrigðisráðuneytið - einhvern sem er tilbúinn að taka á þeim rekstrarvanda sem heilbrigðiskerfið á við að etja. Það er auðvitað ýmislegt sem kemur upp í hugann en á næstu árum mundi ég gjarnan vilja sjá eftirfarandi:

1) Einkarekið sjúkrahús í Reykjavík
2) Yfirstjórn LSH verði látin taka ábyrgð á yfirgengilegum hallarekstri spítalans og farið verði í gagngerða uppstokkun á ríkisrekstri í heilbrigðismálum
3) Farið verði rækilega yfir ástæður þess að ekki fæst starfsfólk til að sinna umönnun og hjúkrun.
4) Gera þarf menntun í heilbrigðisgreinum meira aðlaðandi án þess að slaka á kröfum um námsárangur. Ég held að það sé ekki skynsamlegt að draga úr kröfunum.
5) Gerð verði gangskör í því að reisa öldrunarrými fyrir helmingi fleiri en þörf er á akkúrat í dag. Það er fjárfesting sem skilar sér til baka á örfáum árum í stórkostlegri fækkun á óþarfa legudögum á LSH.

Stjórnarsamstarfið brostið og ISG komin í bólið hjá Geir

Það er ótrúlegt að í jafnlitlum flokki og Framsókn geti menn ekki komið skilaboðum áleiðis á fundum. Eða eru Jón og Guðni bara ósammála um málavexti. Jón segir í viðtali í dag að enginn trúnaðarbrestur hafi orðið en Guðni kom víst alveg spólbreimandi í Kastljósið með lóðatíkinni honum Skallagrími Sigfússyni. Ég veit það er fullseint núna en fyrr í vikunni var ég í heimsókn hjá settinu og setti niður spá mína um tilvonandi ríkisstjórn. Hún var nokkurn veginn svona:

Geir H. Haarde Forsætisráðherra
Björn Bjarnason Dóms- og kirkjumálaráðherra
Guðlaugur Þór Þórðarson Menntamálaráðherra
Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir Heilbrigðisráðherra
Bjarni Benediktsson Iðnaðar- og viðskiptaráðherra
Árni Mathiesen Landbúnaðarráðherra
Kristján Þór Júlíusson Samgönguráðherra

Ingibjörg Sólrún Gísladóttir Utanríkisráðherra
Össur Skarphéðinsson Sjávarútvegsráðherra
Jóhanna Sigurðardóttir Félagsmálaráðherra
Björgvin G. Sigurðsson Umhverfisráðherra
Ágúst Ólafur Ágústsson Fjármálaráðherra

Kristján Möller, Sturla Böðvarsson, og Einar K. Guðfinnsson munu sjálfsagt seint sætta sig við að fá ekki ráðherraembætti en það geta auðvitað ekki allir orðið ráðherrar. Sturla og Einar voru auðvitað báðir ráðherrar síðast en enginn ráðherra Sjálfstæðismanna kom úr Norðausturkjördæmi á síðastliðnu kjörtímabili. Nú hlýtur að vera komið að þeim og ég er hrifinn af Kristjáni. Ég sé nú reyndar strax þá meinbugi á þessarri spá minni að sennilega verður ráðuneytum jafnskipt en ekki sjö á móti fimm eins og ég hef skrifað auk þess sem ég er fullviss um að Björgvin þarf líklega að víkja fyrir Kristjáni Möller. Auk þess er mér ljóst að líklega verður Ágústi Ólafi ekki treyst fyrir svo veigamiklu ráðuneyti sem fjármálaráðuneytið er þrátt fyrir að hann sé líklega með hentugustu menntunina. Ég er sífellt að verða hrifnari af honum Ágústi sem stjórnmálamanni því hann virðist hafa raunverulegan brennandi áhuga á því sem hann er að gera. Efnilegur pólítíkus þar á ferð. Nú er bara að vona að Ingibjörg láti ekki vonbiðlana freista sín og standi við sitt.

Boltinn

Nú líður senn að tveimur stórkostlegustu knattspyrnuleikjum hvers árs, bikarúrslitaleiknum í Englandi og úrslitum Meistaradeildarinnar. Mig rekur minni til þess að undanfarin ár hafi úrslitaleikur Meistaradeildarinnar hafi jafnan verið á undan en þetta árið er í það minnsta bikarúrslitaleikurinn á undan. Ég er reyndar að vinna um helgina svo ég missi líklega af þeim leik en kannski verður nógu rólegt til að ég geti horft með öðru auganu. Annars er ég nú þegar orðinn sáttur við uppskeru ársins. Bikarúrslit, meistaratitill og undanúrslit í Meistaradeildinni verður seint talinn dræmur árangur en auðvitað er þorstinn í titla óseðjandi á Old Trafford hjá Alexi og Fergussonum.

Á dauða mínum átti ég von...

...en ekki því að karl faðir minn hæfist handa við netskriftir. Nú hef ég látið undan þrábeiðni hans að kenna honum að blogga. Viti menn, það tók ekki nema tæpan klukkutíma að koma honum í gang og ég er ansi hræddur um að nú megi vinstri græningjarnir fara að vara sig. Það verður gaman að fylgjast með skrifunum hans pabba. Hann hefur alltaf átt gott með að koma frá sér hugleiðingum sínum í rituðu máli, hvort sem það hefur verið um gengna vini og kunningja eða á öðrum vettvangi. Mæli með því að þið kíkið á hann hérna.

Boltinn

Tap gegn West Ham í síðasta leik. Sennilega í eina skiptið síðan ég man eftir mér sem mér er sama þótt við töpum og ég vonaði það meira að segja hálft í hvoru. Gaman að sjá hvað Eggert gerir með þetta lið og það hefði verið skelfilegt fyrir þá að falla. Ég var feginn að losna við vælukjóann hann Warnock með Sheffield United niður og svo var líka gaman að losna við Pardew. Gott mál.

Kosningar 2007

Nú eru kosningarnar búnar, stjórnin stóð og vinstri flokkarnir væla eins og venjulega. Þegar ég horfi til baka yfir kosningabaráttuna verð ég að viðurkenna að ég hef sjaldan haft eins lítinn áhuga á kosningabaráttunni og nú. Mér fannst baráttumálin alveg ótrúlega ómerkileg, svona lúxusvandamál eins og ég hef áður tjáð mig um, forystumennirnir áhugalausir (fyrir utan sköllótta rauðhausinn) og bara einhver svona velmegunarlognmolluslykja yfir öllu saman. Það dylst nú líklega engum hvar ég stend í pólítík en það er erfitt fyrir svona frjálshyggjurugludalla eins og mig að kjósa nokkuð annað en Geir Hardly eins og staðan er hér á landi. Þegar allt kemur til alls snýst þetta um hverjum leiðtoganna maður treystir best til að stýra skútunni um lygnan sjó næstu 4 árin. Sjálfstæðisflokkurinn hefur staðið sig frábærlega sl. 16 ár og því skildu þeir ekki gera það áfram. Mér finnast kosningar sjaldnast snúast um að koma stjórninni frá eða stjórnarandstöðunni að. Það er sjaldgæft að öll stjórnarandstaðan komist til valda og allir stjórnarþingmenn fari í stjórnarandstöðu. Persónulega mundi ég vilja sjá Sjálfstæðisflokk og Samfylkingu í stjórn. Ekki það að ég sé hrifinn af Ingibjörgu Sólrúnu og co en ég held bara að eins manns meirihluti sé ekki á vetur setjandi, sérstaklega þegar menn eins og Bjarni Harðarson eru hluti af meirihlutanum.

Loksins, loksins meistarar aftur!

Arsenalmenn gerðu okkur United mönnum greiða í dag með því að hirða tvö stig af Chelsea þannig að nú erum við Englandsmeistarar í fyrsta sinn síðan 2003 sem er bara meiriháttar. Van der Sar reddaði okkur á móti City í gær með því að verja vítið hjá Vassell. Snilld. Nú er það bara að nudda þessu í sárið á Stamford Bridge á miðvikudaginn. Ég segi 3-2 í hörkuleik þar sem 2 fá rautt og Rooney skorar þrennu.

Hildur Vaka

Við Edda létum skíra dóttur okkar í dag um leið og hún fékk nafnið Hildur Vaka Bergmann. Ég held að ættingjar og vinir hafi almennt verið nokkuð sáttir við nafnið enda höfum við verið dugleg að hampa kjánalegum nöfnum upp á síðkastið. Þá er lending með venjulegu nafni oft mýkri. Þannig er það nú bara.

Pólítík

Mér finnst pólítíkin hérna ekki áhugaverð lengur. Ég held það hafi eitthvað með góðærið að gera. Fólk hættir bara að hafa áhuga á pólítík þegar hagvöxtur er svona mikil og velmegun því sem næst almenn í landinu. Menn fara bara að rífast um einhver lúxusvandamál. Ef það væri hérna 10% atvinnuleysi væri sama liðið og veifar núna náttúruverndarmótmælaspjöldum að krefjast stóriðju fyrir allt það vesalings fólk sem vantaði vinnu. Það er ég fullkomlega sannfærður um. Staðreyndin er sú að á Íslandi höfum við það bara alveg skelfilega gott og það er ekki hægt að þakka það neinu nema framúrskarandi efnahagsstjórn sl. 16 ára. Þá tóku Sjálfstæðismenn við þjóðarskútunni þar sem hún hafði siglt í strand eins og Wilson Muuga. Þá komu heiðurmennirnir Davíð og Jón Baldvin og rifu okkur á flot aftur úr briminu og nú siglum við lygnan sjó inn í framtíðina. Framsóknarmenn hafa að sjálfsögðu átt sinn þátt í þessu en ég held að stærstu skrefin hafi verið stigin á tímum Viðeyjarstjórnarinnar. Af hverju ætti ég að kjósa eitthvað annað en áframhaldandi stöðugleika og hagvöxt. Ég hef reyndar gælt við þá hugmynd að kjósa VG í ár af tveimur ástæðum:
Í fyrsta lagi gæti ég sagt við liðið sem kallar mig sjálfstæðismann um leið og ég opna munninn að ég hafi nú einu sinni kosið vinstri græna. Margir virðast meta pólítíska dómgreind manna eftir því hvað hann hefur kosið marga mismunandi flokka. Það finnst mér vitlaust. En það að kjósa VG gæfi mér sem sagt tveggja flokka status í goggunarröð skoðanafrelsisins á kaffistofunni.
Í öðru lagi líst mér ágætlega á það að klára bara dýfuna sem kemur óhjákvæmilega með iðagrænni vinstristjórn á meðan ég er í sérnámi í útlöndum. Sjálfstæðismenn verða þá komnir með þjóðarskútuna aftur á flot áður en ég kem heim úr sérnámi en ef það verður ekki vinstri stjórn hérna aftur fyrr en eftir 4 ár gæti farið svo að allt verði hér í molum í efnahagslífinu þegar ég vil koma heim úr sérnámi og það finnst mér frekar andfúl tilhugsun.

Gleði og sorg í boltanum

Ég var algerlega niðurbrotinn maður eftir miðvikudagskvöldið enda var ég orðinn vongóður um að mínir menn gerðu harða hríð að þrennunni frægu í annað skipti á innan við áratug. Ég tók gleði mína að vissu leyti í dag, nánar tiltekið þegar Van der Sar varði vítaspyrnuna frá Darius Vassell. Við erum komnir með báðar lúkurnar á blikkið þetta árið og aðeins náttúruhamfarir geta komið í veg fyrir að dollan komi heim. Ég get ekki sagt að ég hafi fengið skemmtilegar tölvupóstsendingar frá félögum mínum sem halda með bítlaliðinu en ég verð þó að hrósa þeim fyrir fádæma sjálfsstjórn því ég hef margoft verið miklu leiðinlegri við þá eftir óteljandi grátlega ósigra þeirra sl. ár.

Liverpool á vissulega glæsta sögu að baki í Evrópukeppninni en það verður að skoðast í því sögulega ljósi að allir titlarnir nema einn komu á þeim tíma þegar menn skiptu mun síður um lið og því byggðist árangur í knattspyrnu fyrst og fremst á góðri þjálfun og öflugu ungliðastarfi. Auðvitað gengu menn kaupum og sölum en uppistaðan í flestum liðum voru heimalningar. Það dregur þó ekki úr þeim glæsilega árangri sem Liverpool náði skömmu eftir miðja síðustu öld í Evrópuboltanum og kom enskum liðum þar með á kortið í evrópsku knattspyrnusamhengi. Síðan er liðin langur tími. Ég verð þó fyrsti maðurinn að viðurkenna að ég skil Poolara vel að vera stoltir af ótrúlegri endurkomu þeirra í úrslitaleiknum fyrir tveimur árum en sú endurkoma jafnast fullkomlega við ótrúlegan sigur minna manna á Bayern Munchen fyrir 8 árum síðan. Þegar svoleiðis lagað gerist er ekki hægt annað en segja bara: "Til hamingju". Ég stend þó á því fastar en á mínum stuttu fótum að Liverpool var hvorki þá né nú með eitt af tveimur bestu liðum Evrópu. AC Milan er það ekki heldur nú. Til að geta gert tilkall til slíkrar nafnbótar finnst mér að liðið verði líka að standa sig með sóma í sinni eigin úrvalsdeild. Það hefur Liverpool ekki gert. Það má færa rök fyrir því að Milan væri með betri stöðu ef þeir hefðu ekki byrjað tímabilið með 8 stig frádregin á Ítalíu en þeir væru samt í þriðja sæti eins og staðan er nú. Þeir væru reyndar mun nær toppliðunum en þeim sem á eftir koma en þegar allt kemur til alls væru þeir samt 20 stigum á eftir Inter. Það telst ekki góður árangur í minni bók.

Eins illa og mér er við Chelsea þá verð ég að dást pínulítið að þeim líka. Þrátt fyrir að spila mjög leiðinlegan og neikvæðan fótbolta eru þeir búnir að hirða eina dollu, eru komnir í úrslit í ensku bikarkeppninni, eiga enn möguleika á enska meistaratitlinum (þó hann sé fremur fjarlægur) og þeir komust í undanúrslit í Meistaradeildinni. Þetta er frábær árangur alveg sama hvernig á það er litið. Eins og staðan er í dag verða aðdáendur knattspyrnuliða oft að gera sér að góðu að liðin þeirra berjist um einn titil því keppni í þessum evrópsku deildum er orðin svo hörð að það er erfitt að berjast á fleiri en einni vígstöð sama árið. Það verður því held ég langt þangað til nokkuð lið leikur eftir það sem United gerði árið 1999 og ég held að yfirburðir þeirra í deildinni heima hafi þá gert þeim kleift að vinna auk þess sem Lafði Lukka var þeim einkanlega hliðholl bæði í úrslitum Meistaradeildarinnar og ensku bikarkeppninnar.

En það er fleira sem fangar athygli manns í fótboltanum þessa dagana. Það grátlegasta er kannski það að Joey Barton sannaði að það er alveg sama hversu mikil hálfviti maður er orðinn - maður getur alltaf bætt sig. Þessi maður er náttúrlega bara gjörsamlega laus við allt sem getur kallast æðri heilastarfsemi. Ég er satt að segja bara fremur hissa á því að hann lifi það af að vera svona hrikalega vitlaus. Ég mundi varla þora fram úr á morgnanna væri ég svona ruglaður.

Að lokum ætla ég að láta það eftir mér að trúa því að það sé hægt að reiða sig á Arsenal þegar mikið liggur við. Þeir hafa verið að spila virkilega skemmtilegan fótbolta á köflum í vetur og Wenger hefur náð aðdáunarverðum árangri í þjálfun á því að skjóta í stangir og slár. Þessir Frakkar reyna alltaf að skara fram úr í svona hliðarsporum en gleyma stundum að hliðarsporin skipta bara svo litlu máli ef aðalsporið er lokað. Það skilar álíka miklum árangri að skjóta í stöng og að hitta hornfánann þegar allt kemur til alls. Áfram Arsenal.