Þegar...
...ég fer til tannlæknis býst ég ekki við yfirliti frétta.
...ég versla í matinn kæri ég mig ekki um að kaupa bíl.
...ég horfi á fótbolta hef ég engan áhuga á fræga fólkinu sem situr í stúkunni.
Og þegar ég fer í kirkju (sem gerist allt of sjaldan) þá kæri ég mig ekki um að heyra pólítíska sannfæringu prestsins, hvort sem hún samræmist minni eigin eður ei. Mér finnst allt of algengt að prestar og biskupar séu eitthvað að rífa sig opinberlega um pólítík. Annað hvort eru þessir menn prestar eða ekki.
Nú er ég ekki að segja að prestar megi ekki hafa skoðun á pólítík. Þvert á móti held ég það sé hverjum presti hollt. Hins vegar eiga þeir bara að halda henni fyrir sjálfan sig og sína nánustu en ekki misnota aðstöðu sína til að básúna þær yfir almúgann sem á sér einskis ills von. Hvernig finndist ykkur annars er þið kæmuð á læknastofu til mín og ég eyddi fyrstu 10 mínútunum af tímanum ykkar í að blaðra um skoðun mína á Femínistafélaginu eða Kommúnistaendurhæfingarumhverfisverndarsinnaflokki Þórshafnar. Ég er ansi hræddur um að þið mynduð ekki sætta ykkur við slíka fyrirlestra og leita annað næst.

Prestgarmurinn þarna í Neskirkju eða hvar sem hann nú var hefði fremur átt að eyða tíma sínum og annarra í að biðja fyrir þeim sem um sárt eiga að binda vegna stríðanna í Írak, Afganistan og Ísrael.
Ykkur að segja þá var ég sammála prestgreyinu í meginatriðum nema hvað mér fannst óviðeigandi að hann predikaði skoðanir sínar, ekki aðeins yfir sinn eigin söfnuð, heldur yfir alþjóð sem sat hugfangin og hlustaði á Ríkisrekna fagnaðarerindið við Efstaleiti.