Gagnkvæmur pirringur í heilbrigðiskerfinu

Það er gaman að vera unglæknir. Maður kynnist veröldinni á Landspítalanum sennilega betur en nokkur önnur heilbrigðisstétt því maður skiptir um lið einu sinni til tvisvar á ári en flestir hinir vinna mörg ár á sömu deild. Það versta við að vera unglæknir er það að maður er oft að láta aðgerðarleysi deildar- og/eða aðstoðarlækna annarra deilda fara í taugarnar á sér. Það sem ég meina er að maður er oft að skoða sjúklinga og finnst að hann tilheyri augljóslega einhverri annarri deild en manns eigin en deildarlæknir þeirrar deildar er ekki sammála. Síðan verður maður kannski deildarlæknir á þeirri deild seinna og áttar sig á hvílíkur bjáni maður var í fyrra skiptið. Svona er spítalalífið skrýtið. Það er hins vegar alltaf frekar skammlífur pirringurinn og sem betur fer skilja deildarlæknar hvorir aðra. Þegar allt kemur til alls eru þeir flestir aðeins sendiboðar sérfræðinganna og hafa lítil völd sjálfir. Það sem ég hins vegar á alltaf pínulítið erfitt með að sætta mig er hvað Íslendingar eru óþolinmóðir. Allt í einu ákveða þeir að verkurinn sem þeir hafa haft í bakinu/fingrinum/hendinni/fætinum í 30 ár sé bara búinn að vera of lengi og koma þá á slysadeildina seint að kvöldi. Þegar svona lagað gerist þá er biðin á slysó orðin of stutt. Það eru nefnilega margir sem halda því fram að það sé skynsamlegt að hafa bið á slysadeildum ekki minni en 2 klst fyrir minniháttar vandamál. Auðvitað þarf að sinna aðkallandi vandamálum fljótt og örugglega en kannski er bara ágætt að þeir sem geta beðið fái að bíða aðeins. Það er bara ekki í lagi að slysadeild á Háskólasjúkrahúsi, hvort sem það er á Íslandi eða úti í hinum stóra heimi verði einhvers konar bráðaheilsugæsla fyrir þá sem ekki nenna að bíða eftir tíma hjá heimilislækni. Það er nefnilega pínulítið þannig að við Íslendingar teljum okkur eiga rétt á heilsugæslu nákvæmlega hálftíma eftir að okkur dettur í hug að leita til læknis. Það er bara ekkert vit í svoleiðis heilbrigðisþjónustu að mínu mati.