Uppistöðulón

Það er margt skrýtið sem náttúruverndarsinnar taka sér fyrir hendur en mér finnst merkilegast þegar menn fara að tala um uppistöðulón. Er ég eini maðurinn sem finnst vötn falleg? Ég er miklu meira á móti stíflumannvirkjum, ljótum stöðvarhúsum og rafmagnslínum. Ætli 101 náttúruverndarsinnarnir fari ekki í göngutúr um helgar í kringum virkjunarlónið Elliðaárvatn? Og þó. Þeir halda kannski að það hafi alltaf verið þar. Kannski halda þeir líka að Úlfljótsvatn hafi alltaf verið þarna austur í Grímsnesi af því það var þar þegar skátamótið var 1991. Staðreyndin er nefnilega sú að virkjanaframkvæmdir geta verið stórkostlegar fyrir náttúruunnendur því fjöldamörg tækifæri skapast fyrir þá að njóta náttúrunnar á nýjan hátt með uppistöðulónum. Það er líka staðreynd að virkjanaframkvæmdir og vegagerð samhliða þeim hafa opnað okkur staði á landinu sem seint hefðu verið á forgangslista Vegagerðarinnar annars. Stundum held ég nefnilega að þeir sem hæst gjamma séu ekki endilega þeir sömu og ferðast um landið heldur þeir sem skoða náttúruperlur á ljósmynd eftir Ragnar Axelsson, lesa um hálendið og nýtingu þess í bók eftir Andra Snæ og skoða jöklana á myndbandi eftir Ómar Ragnarsson. Það er svo sem góðra gjalda vert en megum við hin sem nennum í alvöru að standa upp úr sófanum og upplifa náttúruna þá ekki bara hafa Landsvirkjunarvegina fyrir okkur til að skoða landið?