Sælinú!
Ég var í gær búinn að skrifa langan pistil um kosti og galla þessa kvennafrídags en þó aðallega gallana. Ég ákvað af virðingu við móður mína og verðandi eiginkonu að endurskoða pistilinn áður en ég birti hann og í kjölfarið hætti ég við að birta hann. Stundum er það þannig að tilgangurinn helgar meðalið og ég held að konur hafi rétt sloppið fyrir horn í þetta skiptið.

Boltinn
Mínir menn eru ekki alveg að standa sig þessa daganna. Tvö jafntefli í röð á heimavelli eru ekki ávísun á meistaratitla þegar vorar. Annars er ég ánægður með ýmislegt í leik minna manna en mér finnst eins og það vanti breidd og kannski svolítið hungur í liðið. Þeir leika eitthvað svo áhugalausan fótbolta þessa dagana.

Olnbogaskot
Talandi um fótbolta þá er ég duglegur að mæta á æfingar. Í gær var ég á einni slíkri og var ekki ánægður á eftir. Þannig er það að einn félagi minn fór í sama skallaboltann og ég nema hvað honum hefur verið kennt að baða olnbogunum út í loftið af einhverjum miður gáfuðum knattspyrnuþjálfara í yngri flokkum. Hann hitti mig svona hressilega í augað að ég fékk risastórt glóðarauga hægra megin og sé illa út úr auganu í dag sökum bólgu. Ég hef ákveðna skoðun á því þegar mann verja sig svona með olnbogunum. Mér finnst að það eigi að banna það, hengja alla þá þjálfara sem kenna mönnum þetta og gefa mönnum beint rautt fyrir í leikjum ef olnbogar þeirra hitta höfuð andstæðingana. Þá finnst mér einu gilda hvort menn gefa olnbogaskotið viljandi eða óviljandi (eins og var raunin í gær því hann vissi ekki af mér). Það er alveg á hreinu að menn setja olnbogana á undan sér í ákveðnum tilgangi og með vilja og þó þeir ætli sér kannski ekki endilega að hitta mótherjana með þeim þá er það óneitanlega alltaf hættan að það gerist. Þú þarft að vera alvarlega greindarskertur eða þá heilaþveginn til að stökkva með olnbogana í höfuðhæð á móti öðrum manni því þetta getur verið lífshættulegt eins og dæmin sanna.
Menn afsaka sig yfirleitt með einhverjum fáránlegum afsökunum eins og "það gera þetta allir" eða "þú stökkst bara á olnbogann á mér" en báðar eru slakar. Þetta er svona eins og að keyra á 100 km hraða í íbúðargötu og segja svo bara að barnið hafi hlaupið á bílinn þegar þú ert búinn að keyra yfir það. Menn taka áhættu og verða að taka afleiðingunum af því.
Hitt er svo annað mál að þessi félagi minn er langt frá því að vera einhver heiladauður hálfviti. Þetta er virkilega viðkunnalegur og klár náungi sem er aldrei annað en ljúfmennið uppmálað utanvallar. Þetta er bara týpískt dæmi um þann heilaþvott sem ungir fótboltamenn mega þola af forheimskum fótboltaþjálfurum alls staðar í heiminum. Strákum og stelpum er kennt að þetta sé eina leiðin til að fara upp í skallabolta. Staðreyndin er reyndar sú að það er ekkert mál að fara upp í og jafnvel vinna skallabolta án hjálpar olnboganna. Ég fer aldrei með þá á undan og hef örugglega unnið hlutfallslega mjög marga miðað við hæð og fyrri störf. Þetta er miklu meira spurning um stökkkraft og tímasetningar en einhverja helvítis olnbogavörn.

Hamingjuóskir
Haffi og Hrefna voru að trúlofa sig á dögunum. Ljós-Gíslinn óskar þeim innilega til hamingju með áfangann og vonar að lífið brosi við þeim hér eftir sem hingað til.