Feitir vs. reykingamenn
Edda kom hérna heim um daginn og hafði verið að horfa á heimildamyndina um McDonald's gaurinn og var að segja mér frá snilldarlegri athugasemd aðalsöguhetjunnar í þeirri mynd. Við hikum ekki við að biðja fólk að drulla sér með sígarettuna sína. Við gerum vinum og ættingjum lífið leitt um leið og það kveikir sér í rettu. En hvað með hina sem geta varla gengið sökum fitu. Þeir byrja að troða í sig í fermingarveislunum og það eina sem fólk gerir er að snúa sér undan og hugsa: "Greyið". Af hverju er svona auðvelt að ráðast á reykingamenn en erfitt að segja fitubollunum til syndanna. Mér finnst þetta góð pæling.

Andríki
Þeir sögðu í grófum dráttum það sem ég var búinn að skrifa en hætti við að birta. En eins og ég sagði hér í gær þá fannst mér, í þessu tilfelli, tilgangurinn helga meðalið. Það verður líka að taka það fram að stór hluti þeirra kvenna sem arkaði niður Skólavörðustíginn á mánudag fær nákvæmlega sömu laun og karlmenn í sömu stöðu. Kennarar, leikskólakennarar, hjúkrunarfræðingar, læknar og svo mætti lengi telja. Launahækkanir ráðast í þessum störfum af námi, starfsaldri, lífaldri sums staðar og fleiri sambærilegum hlutum. Þetta er greypt í kjarasamninga og lítið sem ekkert svigrúm til að mismuna fólki á grundvelli kyns eða nokkurs annars sem yfirmenn kynnu að hafa áhuga á að gera.
En böggull fylgir skammrifi því það er heldur ekki hægt að verðlauna fólk fyrir framúrskarandi árangur í vinnu. Það er bara ekki í boði. Þó ég væri afburða starfskraftur sem sýndi meiri afköst, meiri hæfileika, meiri metnað, betri mætingu og væri bara á allan hátt betri en starfsbróðir/-systir minn/mín þá hefði yfirmaður okkar ekki nokkurn möguleika á að verðlauna mig sérstaklega, launalega séð. Ég er ekki viss um að það sé endilega gott heldur, ekki einu sinni fyrir stelpurnar sem oft á tíðum eru framúrskarandi læknar.