Erfitt að vera sinn eiginn bensíntittur!
Mér hefur lengi fundist fyndið hvernig verslun með bensín fer fram. Liðið kemur á bensínstöðina og lætur bensíntittina vita að þeir vilji fá bensín fyrir 1500 kall t.d. Síðan dælir bensíntitturinn samviskusamlega og stoppar af fádæma öryggi í nákvæmlega 1500 kalli með sjö aukastöfum. Síðan andar hann léttar, strýkur stresssvitann af enninnu og setur dæluna aftur í slíðrið. Viðskiptavinurinn arkar inn og borgar - með korti. Eins og það skipti einhverju máli hvort það er 1498 eða 1503 kr sem færist á reikninginn.
Starf bensíntittana og okkar hinna sem dælum sjálf hefur hins vegar orðið að martröð eftir að bensínverð rauk upp úr öllu valdi. Maður rembist við að hitta á 1500 kallinn og þegar maður er kominn í 1493 reynir maður af veikum mætti að hitta í 1500 kallinn en allt kemur fyrir ekki. Ég held takanum inni í hálfa nanósekúndu og viti menn, reikningurinn stendur í 1607 krónum. Það er kraftur í Orkudælunum. Ég skelli dælunni í slíðrið, loka bensíntanknum og reyni af fremsta megni að halda haus. Sest svo inn í bílinn minn með svörtu rúðunum og þá opnast flóðgáttir tárabylgjunnar. Ég er misheppnaður bensíntittur!!!

Skrýtnar greinar
Ég hef gaman af að lesa greinar á pólítískum vefritum og oft á tíðum eru þær snilldarlegar. T.d. er www.andriki.is ein af mínum uppáhaldssíðum og þeir menn sem þar skrifa greinilega miklir spekúlantar. Ég get hins vegar ekki varist brosi þegar meðlimir fylkingar ungra sjálfstæðismanna birtir svona pistil á sinni vefsíðu. Hvað er málið? Mér finnst reyndar oft erfitt að átta mig á hvernig pistlarnir á Deiglunni tengjast pólítík. Þeir eru oft hnittnir og skemmtilegir aflestrar en oftar en ekki hafa þeir ekkert með pólítík að gera. Það er svolítið erfitt að taka svona félagsskap alvarlega.

Prison Break
Svili minn (kærasti mágkonunnar) er mikill áhugamaður um sjónvarp. Hann stundar það að nálgast sjónvarpsþætti sem ekki hafa verið teknir til sýninga hér og athuga hvort eitthvað sé varið í þá. Nú síðast uppgötvaði hann þessa þætti sem hafa nýlega verið teknir til sýninga í USA. Ég er búinn að sjá fyrstu 4 þættina og er orðinn hooked. Fjalla um bræður sem eru að skipuleggja flótta úr fangelsi. Sá yngri rændi banka til að láta dæma sig til betrunarvistar í sama fangelsi og bróðir hans bíður dauðadóms. Þetta gerði hann til að skipuleggja flótta í þeirri trú að stóri bróðir sé saklaus. Mikið plott og mikil spenna. Mæli með þeim.

Skítalaun
Sparnaður er skrýtinn. Laun hjá ófaglærðu starfsfólki í umönnunar- og uppeldisstörfum eru alveg skelfileg. Hátt hefur farið í fjölmiðlum hversu skelfileg laun ófaglært starfsfólk leikskóla hefur en ég hef jafnvel enn meiri áhyggjur af slíku starfsfólki á elli- og hjúkrunarheimilum. Eða ætti ég kannski að segja skorti á því starfsfólki. Nú er svo komið, segja mér fróðari menn, að tugir plássa á elliheimilum standi auð einfaldlega vegna þess að það er ekki til starfsfólk til að sinna því fólki sem annars gæti nýtt sér plássin. Í staðinn liggja sjúklingarnir sem gætu notið góðs af þessum tiltölulega ódýru plássum í rándýrum rúmum Háskólaspítalans og hreinlega drekka í sig framlög ríkisins til LSH. Það er nú einu sinni þannig að til að hægt sé að reka spítalann almennilega er algert grundvallaratriði að hægt sé að útskrifa þá sem leggjast inn. Auðvitað keppast læknar, hjúkrunarfólk og aðrir starfsmenn við að skila fólki aftur á sinn stað en það er nú einu sinni þannig að stundum er fólk einfaldlega ekki lengur í stakk búið fyrir fyrri vistarverur og þarf meiri þjónustu. Vegna skorts á henni liggur það hins vegar löngu tilbúið að útskrifast svo vikum skiptir á spítalanum. Dominoeffektin sér síðan til þess að ekki er hægt að kalla fólk inn til rannsókna og meðferðar á hættulegum eða hvimleiðum kvillum og það kemur fyrir að fólk deyr á biðlistum eftir inngripum sem hugsanlega gætu bjargað lífi þeirra um stund og veitt þeim dýrmætan tíma með ættingjum. Þessu hafa stjórnmálamenn gefið allt of lítinn gaum og það er nánast grátlegt hvað bæði stjórnarliðar og stjórnarandstaða hafa lítinn áhuga á heilbrigðismálum. Þessu þarf að breyta.
Það versta er þó að góðir menn innan spítalans hafa reynt að taka á þessum málum með því að setja kraft í það að eyða biðlistum og oftar en ekki hefur komið á daginn að stórfé sparast því þótt það kosti peninga að framkvæma inngripin eru áföllin sem sjúklingarnir geta orðið fyrir á meðan þeir bíða miklu kostnaðarsamari. Þessir hugsjónamenn eru síðan verðlaunaðir með því að yfirstjórn spítalans hirðir af þeim peningana sem þeir spara við næstu kostnaðaráætlun í stað þess að veita þeim í uppbyggingu þjónustunnar. Grátleg skammsýni. Stundum kostar peninga að spara svolítið.