Næstsíðasta prófið að baki
Jæja! Munnleg medicin búin og niðurstaðan mjög viðunandi þrátt fyrir mikið stress og margar meinlokur. Mér tókst bara engan veginn að koma því frá mér sem ég kann. Auk þess fékk ég verkefni úr einni af tveimur greinum sem mér tókst ekki að rifja upp fyrir prófið. Bömmer. En einkunnin dregur a.m.k. ekki niður meðaleinkunnina mína þannig að ég get ekki verið annað en sáttur. Nú er bara eftir skrifleg lyflæknisfræði og þó það sé erfitt próf að mörgu leyti þá óttast ég ekki að falla í því.
Munnlegu prófin eru meira happadrætti og maður getur fengið verkefni sem maður er á heimavelli í eða verkefni sem maður er slakur í.
Í stóra verkefninu var ég sæmilega vel undirbúinn en lokaðist algerlega í prófinu og gat ekki svarað spurningum sem ég vissi svarið við, tókst bara ekki að fá harða diskinn til að virka. Litla verkefnið var aðeins meira minn tebolli og gekk mér því ágætlega með það en það gildir hins vegar bara 15% og því kannski lítið hægt að toga sig upp á því.
En þetta er a.m.k. búið og gert - einkunnin komin og maður líklega að útskrifast eftir allt saman.

Jafnréttissinnar í hnotskurn
Hafið þið tekið eftir því að konur sem eru framarlega í jafnréttisbaráttunni eru yfirleitt einhverjar konur sem hafa menntað sig í einhverju af hinum svokölluðu "konudjobbum". Þetta eru oft hjúkrunarfræðingar, sálfræðingar eða félagsfræðingar sem eru að berjast fyrir því að fleiri konur fari í svokölluð karlastörf eins og lögfræði, verkfræði, raunvísindi eða stjórnunarstöður. Mín spurning er því þessi. Af hverju lögðu þessar konur ekki sitt að mörkum með því að mennta sig í þessum karladjobbum og jafna þannig kynjamuninn í ákveðnum störfum?
Getur verið að áhugasvið og færni kynjanna liggi í grófum dráttum á mismunandi sviðum og fólk velji sér nám eftir því? Hin raunverulega barátta um jafnrétti kynjanna ætti að felast í því að þær starfsgreinar sem konur velja sér og fela í sér jafnlangt/jafnerfitt nám eða starfsþjálfun hafi sömu laun. Það finnst mér vera raunverulegt jafnrétti - að sá starfsvettvangur sem meirihluti kvenna velur sér sé jafnhátt metinn og starfsvettvangur karlanna. Það er nefnilega þannig að í sumu eru konur sem hópur miklu færari en við karlarnir og öfugt. Er ekki eðlilegra að verðlauna konur fyrir þá hæfileika sem þær búa yfir en að reyna að rækta með þeim hæfileikana til að gegna störfum sem þær kæra sig ekki um?