Skólinn...
...er upp og ofan þessa dagana. Fyrstu tvær vikurnar á kúrsus voru vægast sagt slakar og ef ekki hefði verið fyrir frábæra deildarlækna hefði hann verið algerlega misheppnaður. Á ég þá sérstaklega við Fjalar, Torfa og Steinar sem voru brilliant. Að öðru leyti náðu vikurnar tvær á almennu skurðdeildinni aldrei almennilegu flugi. Síðustu tvær vikur hef ég síðan verið á bæklunarskurðdeildinni í Fossvogi og það er bara snilld. Ég er aftur orðinn opinn fyrir þessari grein læknisfræðinnar sem löngum hefur verið sú eina innan skurðsviðsins sem ég hef haft raunverulegan áhuga á. Klínikurnar og kennslan eru brilliant. Sérfræðingarnir næstum allir áhugasamir um kennslu og eru duglegir að taka okkur með í aðgerðir þar sem þeir ætlast síðan til að maður láti ljós sitt skína en nota mann ekki bara fyrir skurðhakastatíf eins og margir aðrir. Deildarlæknarnir eru fáir en allir mjög fínir. Það sem gerir lífið á bæklunardeildinni svo snilldarlegt er það að maður þarf aldrei að koma inn á legudeildina. Nú er ég ekki að segja að vera á legudeildum sé ómerkileg. Hún er að sjálfsögðu mjög mikilvægur hluti af læknisfræðinni. Málið er bara það að maður er á skurðkúrsus og þá lærir maður mest á því að skoða veika sjúklinga fyrir aðgerð og sjá síðan aðgerðina sem læknar hann. Það hjálpar manni rosalega lítið í prófi í þessu að hlusta á flettifundi og umræður á stofugangi allan daginn. Halldór Jónsson jr. sem er yfirlæknir á bæklun virðist vera eini skurðlæknirinn sem áttar sig á þessu og lætur okkur því ekki koma inn á deild nema einn dag en það er einmitt á morgun. Þá er síðasti dagurinn okkar á bæklun og þá eigum við að kynna fyrir honum tilfelli sem við höfum komið nálægt. Hann mun síðan segja okkur frá því tilfelli, mögulegum meðferðum og vonandi grilla okkur aðeins á meðan.

Niðurstaða: Bæklunarskurðlækningar eru komnar á listann minn sem eins og er samanstendur af
Barnalæknisfræði
Bæklunarlæknisfræði
Svæfingalæknisfræði
Lyflæknisfræði (lungu, hjarta, nýru, smit eða innkirtlar sem undirgrein)

Ég er því ekki kominn með mjög stuttan lista en þetta styttist fljótt þegar maður fær að prófa þetta allt saman.

Íslandi allt
C-liðið okkar stóð sig sæmilega í gær þegar það gerði markalaust jafntefli við Mexíkó í San Francisco. Ég vona svo sannarlega að Viðar, sem kvartar óendanlega undan boltaleysi í Amríkunni hafi drifið sig á völlinn því annars eru boltaleysiskvartanir hans hjóm eitt í mínum eyrum. Það er ekki nóg að væla bara, maður þarf að nota vasaklútinn þegar manni er réttur hann. Annars hef ég ekki mikla trú á því að hann hafi drifið sig - líklega hefur hann verið of upptekinn af því að hlusta á eina af sjö útgáfum sínum af klósettrími Rachmaninovs eða eitthvað slíkt. Mikið held ég að sé erfitt að vera svona upptekinn af gamalli tónlist, gamalli sögu, gömlum tungumálum, gömlu fólki. Viðar hverfur líklega í ryk fyrir þrítugt en við hin sem munum eftir að þurrka af, megum ekki gleyma honum. Undir ryklaginu er lítill og hnípinn drengur sem fílar bragðarefi með rykbragði, bland í poka frá því 1750 og myglaða mexíkanska upprúllaða flatköku. Munum Viðar, hann man okkur - eins og allt annað sem hann kemur nálægt.