Ég var algerlega niðurbrotinn maður eftir miðvikudagskvöldið enda var ég orðinn vongóður um að mínir menn gerðu harða hríð að þrennunni frægu í annað skipti á innan við áratug. Ég tók gleði mína að vissu leyti í dag, nánar tiltekið þegar Van der Sar varði vítaspyrnuna frá Darius Vassell. Við erum komnir með báðar lúkurnar á blikkið þetta árið og aðeins náttúruhamfarir geta komið í veg fyrir að dollan komi heim. Ég get ekki sagt að ég hafi fengið skemmtilegar tölvupóstsendingar frá félögum mínum sem halda með bítlaliðinu en ég verð þó að hrósa þeim fyrir fádæma sjálfsstjórn því ég hef margoft verið miklu leiðinlegri við þá eftir óteljandi grátlega ósigra þeirra sl. ár.
Liverpool á vissulega glæsta sögu að baki í Evrópukeppninni en það verður að skoðast í því sögulega ljósi að allir titlarnir nema einn komu á þeim tíma þegar menn skiptu mun síður um lið og því byggðist árangur í knattspyrnu fyrst og fremst á góðri þjálfun og öflugu ungliðastarfi. Auðvitað gengu menn kaupum og sölum en uppistaðan í flestum liðum voru heimalningar. Það dregur þó ekki úr þeim glæsilega árangri sem Liverpool náði skömmu eftir miðja síðustu öld í Evrópuboltanum og kom enskum liðum þar með á kortið í evrópsku knattspyrnusamhengi. Síðan er liðin langur tími. Ég verð þó fyrsti maðurinn að viðurkenna að ég skil Poolara vel að vera stoltir af ótrúlegri endurkomu þeirra í úrslitaleiknum fyrir tveimur árum en sú endurkoma jafnast fullkomlega við ótrúlegan sigur minna manna á Bayern Munchen fyrir 8 árum síðan. Þegar svoleiðis lagað gerist er ekki hægt annað en segja bara: "Til hamingju". Ég stend þó á því fastar en á mínum stuttu fótum að Liverpool var hvorki þá né nú með eitt af tveimur bestu liðum Evrópu. AC Milan er það ekki heldur nú. Til að geta gert tilkall til slíkrar nafnbótar finnst mér að liðið verði líka að standa sig með sóma í sinni eigin úrvalsdeild. Það hefur Liverpool ekki gert. Það má færa rök fyrir því að Milan væri með betri stöðu ef þeir hefðu ekki byrjað tímabilið með 8 stig frádregin á Ítalíu en þeir væru samt í þriðja sæti eins og staðan er nú. Þeir væru reyndar mun nær toppliðunum en þeim sem á eftir koma en þegar allt kemur til alls væru þeir samt 20 stigum á eftir Inter. Það telst ekki góður árangur í minni bók.
Eins illa og mér er við Chelsea þá verð ég að dást pínulítið að þeim líka. Þrátt fyrir að spila mjög leiðinlegan og neikvæðan fótbolta eru þeir búnir að hirða eina dollu, eru komnir í úrslit í ensku bikarkeppninni, eiga enn möguleika á enska meistaratitlinum (þó hann sé fremur fjarlægur) og þeir komust í undanúrslit í Meistaradeildinni. Þetta er frábær árangur alveg sama hvernig á það er litið. Eins og staðan er í dag verða aðdáendur knattspyrnuliða oft að gera sér að góðu að liðin þeirra berjist um einn titil því keppni í þessum evrópsku deildum er orðin svo hörð að það er erfitt að berjast á fleiri en einni vígstöð sama árið. Það verður því held ég langt þangað til nokkuð lið leikur eftir það sem United gerði árið 1999 og ég held að yfirburðir þeirra í deildinni heima hafi þá gert þeim kleift að vinna auk þess sem Lafði Lukka var þeim einkanlega hliðholl bæði í úrslitum Meistaradeildarinnar og ensku bikarkeppninnar.
En það er fleira sem fangar athygli manns í fótboltanum þessa dagana. Það grátlegasta er kannski það að Joey Barton sannaði að það er alveg sama hversu mikil hálfviti maður er orðinn - maður getur alltaf bætt sig. Þessi maður er náttúrlega bara gjörsamlega laus við allt sem getur kallast æðri heilastarfsemi. Ég er satt að segja bara fremur hissa á því að hann lifi það af að vera svona hrikalega vitlaus. Ég mundi varla þora fram úr á morgnanna væri ég svona ruglaður.
Að lokum ætla ég að láta það eftir mér að trúa því að það sé hægt að reiða sig á Arsenal þegar mikið liggur við. Þeir hafa verið að spila virkilega skemmtilegan fótbolta á köflum í vetur og Wenger hefur náð aðdáunarverðum árangri í þjálfun á því að skjóta í stangir og slár. Þessir Frakkar reyna alltaf að skara fram úr í svona hliðarsporum en gleyma stundum að hliðarsporin skipta bara svo litlu máli ef aðalsporið er lokað. Það skilar álíka miklum árangri að skjóta í stöng og að hitta hornfánann þegar allt kemur til alls. Áfram Arsenal.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli