Ótrúlegt svekkelsi
Þeir stóðu sig ótrúlega vel í gær strákarnir okkar í handboltanum. Það er glæsilegur árangur hjá pínulítilli þjóð eins og okkur að komast í 8 liða úrslit á heimsmeistaramóti. Stórsigur á Frökkum, sætur sigur á Slóvenum og frábær barátta á móti Dönum standa upp úr að mínu mati. Það er samt margt sem var jákvætt í þessari keppni. Markvarslan hefur t.d. sjaldan verið betri og ég held að það sé fyrst og fremst vegna þess að Sverrir, Vignir og Alexander hafa komið gríðarlega sterkir inn í vörnina en áður var Fúsi algjör yfirburðamaður. Annað sem er jákvætt er að ógnin sem hefur vantað vinstra megin á vellinum er komin með þeim Loga og Markúsi Mána og þó Arnór Atlason hafa ekki náð sér á strik á þessu móti þá má ekki gleyma því að hann var frábær á síðasta stórmóti og ég er viss um að hann kemur aftur sterkur inn næst. Að lokum er það svo snillingurinn Snorri Steinn Guðjónsson. Þarna er að mínu mati kominn framtíðarfyrirliði íslenska landsliðsins. Svo má auðvitað ekki gleyma því að við eigum tvo frábæra hægri bakverði framtíðarinnar í Einari Hólmgeirs og Ásgeiri Erni. Þannig erum við komnir með frábæra leikmenn í hverja einustu stöðu á vellinum.
Guðjón Valur er náttúrlega einn magnaðasti vinstri hornamaður heims.
Logi og Markús Máni eiga eftir að vaxa enn meira í vinstri bakvarðarstöðunni.
Snorri Steinn er frábær á miðjunni en því miður vantar annan góðan leikstjórnanda.
Óli á sennilega ekki mörg ár eftir, ekki af því að hann getur það ekki heldur af því að hann vill það ekki. Ég hef það að minnsta kosti á tilfinningunni. Þar er framtíðin hins vegar björt með Ásgeir og reyndar sérstaklega Einar Hólmgeirsson sem því miður gat ekki verið með núna.
Svo eigum við auðvitað hinn stórkostlega tengdason Alexander Petterson í hægra horninu. Ef það er til útlendingur sem er stoltari og ákafari að spila fyrir fósturþjóð sína þá megið þið vinsamlega benda mér á hann.

Medicin
Þá er lokið veru minni á lyflækningasviði. Eins og ég held að ég hafi skrifað um hér áður þá ákvað ég að stytta starfstímann minn þar úr einu ári í sex mánuði þar sem ég taldi mig ekki vera að fá það út úr starfinu sem ég lagði upp með í upphafi. Eins voru aðstæður á sviðinu ekki hagstæðar á þessum sex mánuðum, sérstaklega vegna manneklu. Það er ekki þar með sagt að mér hafi ekki líkað samstarfsfólkið sem slíkt. Það fer ekki alltaf saman góður vinnuandi og gott umhverfi til að bæta sig sem læknir. Ég hef einhvern veginn á tilfinningunni að ég hafi litlu bætt við það sem ég kunni þegar en kannski gerir maður sér ekki grein fyrir svoleiðis löguðu fyrr en frá líður. Einhverra hluta vegna gekk mér að minnsta kosti ekki vel að stunda lestur fræðanna á meðan ég starfaði þarna, hverju sem það er um að kenna. Ég hef störf á Háls-, nef- og eyrnadeildinni í fyrramálið. Það verður vonandi lærdómsríkt.