Ofsi

Ég hef nú aldrei verið sérstakur aðdáandi Einars Kárasonar þó ég hafi reyndar haft gaman af Djöflaeyjunni á sínum tíma. En mamma og pabbi gáfu mér nýja bók með þessu nafni í jólagjöf og ég byrjaði að glugga aðeins í hana á aðfangadagskvöld, las svo stærstan hluta af henni á jóladag og kláraði hana fljótlega eftir hádegið í dag. Það er langt síðan ég hef orðið svo gjörsamlega heltekin af bók. Þarna endursegir Einar aðdraganda og atburði í kringum Flugumýrarbrennu með því að leggja ýmsum sögupersónum orð í munn eða öllu heldur þanka í hug. Mjög skemmtileg nálgun og skilar sér í því að maður drekkur í sig síðurnar. Mér finnst reyndar orðalagið ekki mjög þesslegt að þannig hafi Gissur Þorvaldsson jarl og Sturla Þórðarson skáld hugsað en það er smáatriði. Grípandi saga sögð í fáum orðum og útkoman frábær afþreying. Ég var næstum búinn að gleyma hvað það er gaman að lesa. Ég er þegar tekin til við aðra bók sem ég fékk en það er Úngur ég var eftir Halldór Laxness. Edda hefur haft það fyrir sið að gefa mér nokkrar bækur í Laxness-safnið mitt en ég hef því miður ekki verið jafnduglegur að lesa þær. Næsta árið ætla ég að gera bragarbót á því.