Uppáhaldsknattspyrnumaðurinn
Var að hugsa um það um daginn hver væri uppáhaldsknattspyrnumaðurinn minn. Ég var fljótur að finna það út. Það mundi vera krúttíbollan Ole Gunnar Solskjær. Það er svo margt við þennan leikmann sem ég dáist að. Hann hefur ótrúlegt rándýrseðli í vítateig andstæðinganna. Ótrúlegar staðsetningar, enn betri afgreiðslur og svo hefur hann svo margt annað fram að færa. Hann er fljótur, harður í horn að taka en samt aldrei grófur eða með leikaraskap, frábærar fyrirgjafir og mikil leikgleði. Þetta allt hafa hins vegar margir aðrir leikmenn en það er eitt sem gerir Ole litla að mínum manni. Hann hefur trygglyndi. Hann hefur verið varaskeifa stóran hluta af ferlinum sínum hjá United og a.m.k. 3x hefur Ferguson samþykkt tilboð í hann frá öðrum félögum en Solskjær hefur alltaf neitað að fara á þeim forsendum að hann sé hjá eina liðinu sem hann kærir sig um að spila fyrir það sem eftir er ferilsins. Svona leikmenn eru gulls ígildi. Ég hlakka til að sjá hann spila í vetur og vona að hann hafi losað sig við meiðslin sem hafa þjakað hann síðastliðinn misseri.

Fínn dagur í dag
Við feðgarnir og Andreas bróðursonur minn fórum saman austur á Hamarsheiði í dag til að girða aðeins og járna. Það gekk vel og nú er stefnan sett á rúmlega viku törn eftir mánaðarmótin og þá á að girða hressilega og ríða út á kvöldin. Það verður hressandi.