Ferðasagan
Jæja loksins gef ég mér tíma til að setjast niður og skrifa þessa blessuðu ferðasögu.
Ferðin hófst með flugi til Minneapolis og þangað komum við að kvöldi föstudagsins 28. maí. Fórum út að borða á írskan pub sem var ágætur. Svo bara beinustu leið í bælið.

Síðan eyddum við næstu fjórum dögum að mestu í að versla enda er svo sem ekki mikið merkilegt að sjá í Minneapolis. Laugardeginum og mánudeginum var að mestu eytt í Mall of America og sunnudeginum og þriðjudeginum í miðbænum. Borðuðum á Hard Rock og svona en annars leiddist okkur eiginlega bara þarna. Kannski hálft í hvoru vegna þess hvað við hlökkuðum mikið til að hitta liðið.

Á þriðjudagseftirmiðdag, 1. júní, skutlaði Óttar bróðir tengdaforeldrum sínum síðan til Minneapolis og sótti okkur í leiðinni. Við vorum síðan komin til Iowa um miðnætti. Í Iowa var tímanum eytt í rólegheitum. Fyrsta daginn fórum við reyndar í Tívolí þar sem Edda og Björk mágkona véluðu mig til að fara í einhverja svona geimskotssúlu sem skýtur manni einhverja 50 metra upp í loftið á 200 km hraða. Það var ógeð og sór ég þess dýran eið að fara aldrei í slíka manndrápsmaskínu framar. Fannar frændi sem er að verða 5 ára í september fór í alla rússíbanana nema einn (var ekki nógu stór í hann) og stóð sig með þvílíkum ágætum.

Næstu dagar fóru síðan í rólegheit. Fórum á ströndina sem er við manngert vatn sem kallast Lake McBride. Versluðum líka svolítið í Mallinu sem var í göngufæri við húsið hans Óttars bróður. Fórum líka og skoðuðum miðbæ Iowa borgar sem er miklu fallegri en Minneapolis að mínu mati. Mikið af fallegum byggingum og snyrtilegur miðbær.

Þannig leið tíminn að mestu, sváfum fram eftir, svo var skriðið út á blett að sóla sig aðeins. Sunnudaginn 13. júní fórum við síðan í dagsferð til Chicago sem er ein skemmtilegasta borg sem ég hef heimsótt og væri ég alveg til í að koma þangað aftur og stoppa lengur. Í Chicago skoðuðum við ýmislegt t.d. fórum við upp í Hancock turninn sem er næsthæsta bygging borgarinnar og af efstu hæðinni sér maður víða. Það kom mér reyndar á óvart að sjá ekki yfir Lake Michigan en maður sér yfir alla borgina m.a. leikvang Chicago Bulls og spítalan þar sem E.R. þættirnir eiga að gerast. Eftir að við komum úr turninum fórum við síðan á Navy Pier sem er bryggja sem skagar ca. 1 km út í Lake Michigan og þar eru veitingastaðir, tívolí, minjagripaverslanir og fleira. Um kvöldið borðuðum við síðan á ítölskum veitingastað þar sem við fengum bestu pizzu sem ég hef nokkurn tíma smakkað. Síðan keyrði ég til Iowa þar sem Óttar þurfti að leggja sig - var að fara í vinnuna um morguninn.

Við Íslendingar mættum taka okkur Bandaríkjamenn til fyrirmyndar með margt, t.d. hvernig á að merkja vegi. Það er ótrúlega auðvelt að keyra þarna því það eru allir afleggjarar merktir svo vel.

Síðustu dagarnir fóru síðan í að redda ýmsu sem þurfti að versla áður en heim kæmi enda var mikið verslað.

Við versluðum t.d. íþróttaföt fyrir hátt í 30.000 þúsund sem líklega hefðu kostað um 100.000 kall hérna heima. Síðan keyptum við heilmikið í búið. Slatta af gallabuxum, ég keypti mér línuskauta, kúrekahatt, hlíf á grillið, fullt af diskum og leikjum. Utanáliggjandi harðan disk, netmyndavél. Edda keypti sér leðurjakka og lófatölvu handa mér í útskriftargjöf. Ofan á þetta bættust síðan tvö tjöld, annað útskriftargjöf til mín frá bræðrum mínum og hitt fermingargjöf fyrir bróðurson minn frá mér og Óttari.

Allt þetta var hátt á annað hundrað kíló enda fór svo að við urðum fyrsta fólkið í sögunni til að borga yfirvigt í Ameríkuflugi. Komum heim að morgni 17. júní eftir frábæra ferð þar sem maður áttaði sig á að það er kannski eins slæmt og maður hefur haldið að fara til Ameríku í sérnám. Meira að segja Edda snerist í afstöðu sinni til þess að búa þarna þannig að ég get haldið þeim möguleika opnum að mennta mig frekar þarna úti. Hún fann sér meira að segja frábæran skóla sem sérhæfir sig í talmeinafræði en hún hefur verið að velta fyrir sér að bæta því við sig þegar við förum út.

Það er hins vegar eitt atriði sem ég get ómögulega sætt mig við í Bandaríkjunum og það er sú árátta þeirra að þynna gosdrykki á veitingahúsum með klórbættu kranavatni þannig að fá sér kók á veitingastað er eins og að fara á botninn í Laugardagslauginni og taka góðan gúlsopa. Ég sagði bara nei takk og stundaði það stíft að fá mér flöskuvatn með mat ? nokkuð sem ég geri sjalda eða aldrei á Íslandi.