Kerry tapaði
Nú er ljóst að við verðum í slagtogi við einn nafntogaðasta stríðsherra samtímans næstu fjögur árin. Til hamingju með það Íslendingar. Mér finnst samt tvennt alveg hræðilega sorglegt í umræðunni hér heima. Í fyrsta lagi er það hin ótrúlega afneitun sjálfstæðis- og framsóknarmanna, jafnt ungra sem aldraðra, í sambandi við Bush. Maður heyrir þetta fólk reyna af veikum reyna að sannfæra okkur hin um að Bush sé bara nokkuð vænn drengur með eðlilegt gildismat á mannlegri tilveru. Þeir styðja hraustlega við bakið á manni sem er á móti réttindabaráttu samkynhneigðra, vill banna fóstureyðingar og er tilbúinn að rústa alþjóðlegu viðskiptaumhverfi til þess eins að vinna eitt fylki í kosningunum (setti innflutningstolla á stál til að ná hylli kjósenda í Pennsylvaniu - það mistókst). Bush er og verður alvarlega veruleikafirrtur leiðtogi sem mun seint fallast á þau sjónarmið sem ráða ríkjum á vesturlöndum í sambandi við almenn mannréttindi.
Á hinn bóginn eru allir gömlu kommarnir í Samfylkingunni og Vinstri grænum að vegsama hinn drepleiðinlega og óspennandi John Kerry sem er nú lítið skárri kostur. Maðurinn stendur svo langt hægra megin við hægrimenn á Íslandi að þeir sjá ekki einu sinni línuna sem skilur þá að. Eða eins og Jói í vinum sagði: Línan er þeim punktur. Ekki get ég séð að það skipti meginmáli hvor þessara bjálfa stjórni herveldinu útbólgna USA. Eini kosturinn við að fá Kerry í stólinn hefði verið að hægja á yfirgangi hinna valdgráðugu í vestri.
Ég veit samt ekki hverju menn búast við af þjóðfélagi sem byggt er á veikum grunni ofbeldis og úrkynjunar og haldið gangandi á hverri stórstyrjöldinni á fætur annarri, ef ekki utan landsteinanna þá með drápum á hvorum öðrum.
Ég tek hins vegar fram að ég er sammála kettinum þegar hann segir að Bandaríkin eru margbreytileg og hvert fylki er raunar eins og ríki í sjálfu sér. Raunverulega eru þau ríkjabandalag og munur milli ríkja er gífurlegur.